Aż wreszcie Czas ów nieruchomo stanął!
Na zewnątrz wszędzie otchłań jest i wieczność,
A żadne oko ich końca nie sięgnie;
Wiele pojąłem, zanim stąd odejdę,
Wiele spokoju przybyło mym myślom,
A jest naczynie moje wypełnione
Po brzegi wiedzą; było mym szaleństwem
Staranie całe, by móc sięgnąć dalej.
Odtąd już będę wiedział, że najlepsze
Jest posłuszeństwo i trwożliwa miłość
Do jedynego Boga, a iść trzeba,
Jakby przed Jego obliczem się było,
Zawsze w Opatrzność Jego wierząc, na niej
Jedynie tylko polegając, bowiem
Wobec dzieł Swoich jest On miłosierny
I przezwycięża zło dobrem; On z małych
Rzeczy wytwarza wielkie, a z tych, które
Słabe są, czyni oręż do złamania
Wielkości świata. Tak światową mądrość
Zwycięża wreszcie prostota potulna;
Cierpienie, które dla prawdy się znosi,
Jest męstwem godnym wielkiego zwycięstwa,
Wiernym przemienia Śmierć w żywot wieczysty,
Tego nauczył mnie On Swym przykładem
I Jego odtąd czczę jak Zbawiciela.
John Milton - Raj utracony
sobota, 21 maja 2011
sobota, 26 marca 2011
Tomek Żółtko
Ucz mnie proszę
O j c z e
być dla moich dzieci
też
p r z y j a c i e l e m
... w epoce samotności
w sieci...
Tomek Żółtko
wtorek, 8 marca 2011
wtorek, 1 marca 2011
jesteśmy najemnikami...?
Powrót marnotrawcy jest pełen niejasności. Wędruje we właściwym kierunku, ale jakże to wszystko zawikłane! Przyznaje, że mu nie wyszło, i wie, że byłby lepiej traktowany jako niewolnik w domu swojego ojca niż wygnaniec w obcym kraju, ale wciąż nie potrafi zaufać ojcowskiej miłości. Wie, że nadal jest synem, ale wmawia sobie, że utracił prawo, aby być tak nazwany. Jest gotów przyjąć status "najemnika" , ponieważ w ten sposób przynajmniej przeżyje. Jest w tym skrucha, ale nie ma w niej światła bezgranicznej miłości wybaczającego Ojca. Jest to skrucha "samoobsługowa", która daje możliwość przeżycia."
H. J. M. Nouwen - Powrót syna marnotrawnego
jesteśmy skrzydłami
jesteśmy skrzydłami różnych nieba skrawków
rozbijamy ziemię na kawałki
bólem zakrętów naszych słów
jesteśmy żalem błędów
rozpalonych słońca oddechem...
fragment wiersza Magdy Kopoczyńskiej
rozbijamy ziemię na kawałki
bólem zakrętów naszych słów
jesteśmy żalem błędów
rozpalonych słońca oddechem...
fragment wiersza Magdy Kopoczyńskiej
Subskrybuj:
Posty (Atom)




