Dlaczego opuszczasz wiarę ojców?

Autor Listu do Hebrajczyków to znakomity taktyk duchowy. Nie traci słów na sprawy drugorzędne. W pierwszym rozdziale przechodzi wprost do podstawowej kwestii spornej, dzielącej judaizm i chrześcijaństwo: czy Jezus jest, czy też nie jest Synem Bożym?

Dla jego czytelników nie było to tylko akademickie pytanie. Nie mieli wykształcenia teologicznego. W każdym razie w większości byli to zwykli ludzie. Nie potrzeba więc bogatej wyobraźni, aby przedstawić sobie trudne sytuacje, w których często by się znajdowali, gdyby stawili czoła swoim poprzednim przywódcom religijnym. Rabini chcieliby wiedzieć, dlaczego opuścili wiarę swoich ojców, porzucając religię, którą sam Bóg nakazał w Starym Testamencie i przechodząc do absurdalnej i bluźnierczej chrześcijańskiej idei, według której cieśla z Nazaretu jest Bogiem wcielonym, równym Bogu.

"Spójrzcie - powiedzieliby rabini - czy Bóg nie natchnął słowa świętej Tory, oznajmiając wystarczająco jasno: „Słuchaj, Izraelu! Pan jest Bogiem naszym, Pan jedynie!” (5M 6:4)? Czyż nie było chwałą Izraela przez wszystkie wieki świadectwo o fakcie, że jest tylko jeden prawdziwy Bóg i sprzeciw wobec niedorzeczności mniemań pogan, którzy ubóstwiali zwykłych ludzi i czcili tysiąc jeden fałszywych bogów? I pomyśleć, że wy, którzy jako Żydzi słyszeliście o jedności Boga, ogłaszanej dziesięć tysięcy razy w waszym domu, w synagodze, świątyni, gdy jeszcze byliście dziećmi - pomyśleć, że wy moglibyście być oszukani przez tę fanatyczną sektę, która oddaje cześć człowiekowi, Jezusowi, jak gdyby był Bogiem! A kimże jesteście, aby mówić, że nasz arcykapłan i Sanhedryn mylili się krzyżując Jezusa? I co wiecie na temat Biblii? Słyszeliście po prostu opowieści o cudach, które Jezus rzekomo czyni i pozostajecie pod wrażeniem jego popularnej religijnej propagandy, wyobraziliście sobie, że musiał być czymś więcej, niż tylko człowiekiem. Ale nasz arcykapłan i rabini wiedzieli, co robią. Przejrzeli jego podstęp i mieli odwagę uczynić to, co Biblia nakazuje czynić z takimi oszustami - stracili go. Zatem, bądźcie rozsądni. Przestańcie wyobrażać sobie, że wiecie lepiej niż wasi rabini. Okażcie trochę szacunku i wdzięczności rodzicom za wychowanie. Wróćcie do wiary waszych ojców i nie rujnujcie swojego życia, nie łamcie serc rodzicom i nie przynoście wstydu rodzinie, porzucając wszystko, w czym zostaliście wychowani, aby pobiec za tą sektą fanatyków!"

Nic dziwnego, że stanąwszy w obliczu nieustannej blokady czy wręcz burzy ogniowej podobnej do opisanej, hebrajscy chrześcijanie zaczęli mieć wątpliwości. Czy możliwe, aby oni mieli rację, a ich uczeni nauczyciele i cała reszta narodu pozostawali w błędzie? Poza tym Stary Testament był bardzo jasny: jest tylko jeden Bóg. I nie można było zaprzeczyć, że większość chrześcijańskich nauczycieli to tylko rybacy i poborcy podatków oraz inni podobni im ludzie. Jak mogli wiedzieć lepiej niż rabini?

David Gooding - Niewzruszone Królestwo - List do Hebrajczyków dzisiaj

Nowe przymierze

Stare przymierze było przymierzem obustronnym. Bóg miał swoją część do wykonania i swoje warunki do wypełnienia, a Izraelici mieli swoje. Tak więc od początku było jasne, że jeśli Izraelici złamią swoją część przymierza i nie uda im się sprostać jego wymogom, nie tylko stracą błogosławieństwa obiecane przez Boga, ale zrujnują społeczność z Bogiem i ściągną na swoje głowy jego przekleństwo.
A to właśnie, dokładnie uczynili! Bóg był cierpliwy, ale Izrael stale i bez końca nie dotrzymywał swoich zobowiązań, i w końcu Bóg ich odrzucił: Ponieważ oni nie wytrwali w moim przymierzu, przeto Ja nie troszczyłem się o nich, mówi Pan. Hebr.8,9
Powinno to być dla nas lekcją; ale niestety wciąż są ludzie, nawet w chrześcijaństwie, którzy wyobrażają sobie, że prawdziwa i satysfakcjonująca społeczność z Bogiem może być zbudowana na tych samych warunkach, zachowania starego przymierza. Mogą nie wyrażać tej myśli w użytych przez nas teologicznych terminach i mogą próbować powiedzieć mniej więcej coś takiego: "Wierzę, że jeśli zrobię, co potrafię, aby zachować przykazania, służyć Bogu i miłować mojego bliźniego, będę w porządku, to wszystko dobrze się skończy." Ale niestety to nieprawda. Jest to niemożliwe. I jeśli nalegają, aby ich relacja z Bogiem zależała od własnych nieudanych wysiłków w zachowaniu praw, to i Bóg nie będzie miał innego wyjścia jak odrzucić ich, podobnie jak odrzucił naród izraelski.
Sam Bóg zatem zamknął stare przymierze i wszelkie próby budowania społeczności z ludźmi na jego podstawie. Bóg zapowiedział swój zamiar uczynienia tego kilka wieków temu przez proroka Jeremiasza. Zapowiedział, że pewnego dnia uczyni nowe przymierze ze swym ludem.
Tak więc nowe przymierze musiało być inne, zupełnie inne od starego: Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami. W dniu, gdym ujął ich za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej." Zwróćmy uwagę na to "nie", ponieważ czasami słyszymy sugestie, że pomimo wszystko nowe przymierze nie różni się tak bardzo od starego. Ale według Boga różni się w sposób radykalny i fundamentalny.
W jakich aspektach? Po pierwsze w tym, że nowe przymierze nie jest przymierzem dwustronnym. Spójrzcie na jego warunki, zostały tu spisane Hebr 8,10-12:  
Takie zaś jest przymierze, które zawrę z domem Izraela po upływie owych dni, mówi Pan: 
1) Prawa moje włożę w ich umysły i na sercach ich wypiszę je, i będę im Bogiem, a oni będą mi ludem. 
2) I nikt nie będzie uczył swego ziomka ani też swego brata, mówiąc: Poznaj Pana, bo wszyscy mnie znać będą od najmniejszego aż do największego z nich. 
3) Gdyż łaskawy będę na nieprawości ich, a grzechów ich nie wspomnę więcej.

Widzicie , że ani jednej rzeczy nie wymaga Bóg od swego ludu, nie są wezwani do spełnienia ani jednego warunku. Warunki przymierza zapowiadają po prostu, każdy z nich i wszystkie razem, co uczyni Bóg. Uczyni wszystko! I ponieważ Bóg wypełni wszystkie warunki, które wypełnić obiecał, przymierze nigdy nie będzie złamane, a lud Boży nigdy nie zostanie porzucony ani odrzucony.

David Gooding - Niewzruszone królestwo

Dziesięcina

Przestrzeganie dziesięciny aż do najdrobniejszych ziół świadczyłoby o bardzo skrupulatnej świadomości, ale gdyby faryzeusze rzeczywiście uważali, że prawo musi być przestrzegane aż do tego stopnia, to Chrystus nie powiedziałby niczego, co mogłoby urazić ich świadomość. Prawo o dziesięcinie - powiedział - musi być przestrzegane (p. 11,42). Ale przy tym wszystkim dziesięcina była drobnym obowiązkiem w porównaniu do nieskończenie wyższego obowiązku miłości Boga i sprawiedliwego postępowania wobec swoich bliźnich. Ponadto, dziesięcina była wprowadzona w Izraelu jako sposób okazania miłości wobec Boga, przez utrzymywanie jego służby w świątyni, jak również okazanie miłości Boga wobec obcych, sierot i wdów (p. 5M, 14,29). Składanie dziesięciny z mięty i ruty, z jednoczesnym czynieniem niesprawiedliwości wobec obcego, sieroty i wdowy i okazywaniem braku miłości do Boga, czyniło farsę z idei dziesięciny i jej prawdziwego celu, i zmieniało ją w bezduszną, mechaniczną, finansową operację.

David Gooding - Według Łukasza