środa, 8 marca 2023

Peter Gee - O życiu i śmierci

Str. 1 Czy Bóg istnieje? Czy może jest tylko wymysłem człowieka? Czy istnieje cel lub sens życia? A może wcale go nie ma? Czy wszyscy jesteśmy przeznaczeni, aby iść przez ten świat na oślep? Czy powinniśmy po prostu robić to, co wydaje się ,,dobre” dla każdego z nas - bez względu na konsekwencje dla innych? I tylko jeść, pić i weselić się, bo jutro pomrzemy? Czy zostaniemy pewnego dnia rozliczeni ze wszystkich swoich czynów, zarówno dobrych, jak i złych? Czy powinniśmy próbować w życiu jak najwięcej i brać z niego pełnymi garściami? A może jednak istnieje inny cel naszej egzystencji - oraz odpowiedź na to, dlaczego rodzimy się, żyjemy i umieramy? Jakie mamy dzisiaj do dyspozycji dowody, które mogłyby nam pomóc znaleźć właściwe odpowiedzi? Czy istnieje życie po śmierci? Czy może dostajemy te siedemdziesiąt lat, a potem po prostu znikamy? Czy to wszystko, co istnieje? To, co widzimy jest już wszystkim, co otrzymamy? A może jest więcej? Czy istnieje duch i dusza? Czy wyłącznie nasze fizyczne ciała? Czy istnieje niebo i piekło? Czy może to tylko przestarzała idea, która nie ma zastosowania w naszym nowoczesnym, naukowym świecie? A co z Jezusem Chrystusem - uznawanym szeroko za największego człowieka, który kiedykolwiek żył na ziemi - gdzie wpasowuje się On w to wszystko? Życie i śmierć…o co w tym chodzi?

Pod koniec XIX wieku, człowiek o imieniu Hudson Taylor, założyciel ruchu misyjnego w Chinach, wyraził się jasno, pisząc: ,,Istnieje żywy Bóg. Przemówił poprzez Biblię. Liczy się ze swoimi słowami i wypełni wszystko, co obiecał”.

Str. 3. Poczułem bardzo mocne ,,szarpnięcie” strun mojego serca, nakłaniające mnie do napisania tej książki - i niesamowite poczucie konieczności - by podzielić się swoimi doświadczeniami z innymi ludźmi. Nie tylko doświadczeniem utraty ojca - czułem, że Bóg chciał, bym podzielił się także moją wiarą w Niego. Zawsze byłem bardzo nieśmiały, jak mój ojciec, więc rozmawianie z innymi o mojej wierze przychodziło mi z trudnością. Z tego powodu napisanie książki wydało mi się dobrym sposobem podzielenia się z innymi skarbem, który w swoim życiu odkryłem w pełni w 1989 roku.

Str. 5 C.S. Lewis zatytułował swoją relację dojścia do osobistego doświadczenia Boga ,,Zaskoczony radością" - ponieważ był dosłownie zaskoczony tym, jak bardzo Bóg go kocha. Ja sam również mogę zaświadczyć o podobnym przeżyciu. Spodziewałem się wielkiego osądu i nagany z Jego strony - jednak to, czego doświadczyłem, to przytłaczająca i bezwarunkowa miłość Boga. Miłość dana niezależnie od grzechów, które popełniłem, niezależnie od tego, ile osiągnąłem lub nie osiągnąłem w swoim życiu. Bóg po prostu przytłoczył mnie swoją miłością, ponieważ kochał mnie za ,,mnie". Bóg kochał mnie za to, kim byłem. I kochał mnie w moim najgorszym stanie. Przyjął mnie takim, jakim byłem - zarówno dobrym, jak i złym. Dlatego, że po prostu przyszedłem do Niego taki, jaki byłem. Nie było niczego, co mógłbym zrobić, aby zasłużyć na Bożą miłość. To był Jego dar dla mnie.

Str.6 Nie oceniajcie, proszę, Boga na podstawie działań chrześcijan. Wielu tak zwanych ,,chrześcijan" jest często najgorszą reklamą Boga - wszczynają wojny, są hipokrytami, niemoralni, osądzający i uprzedzeni. Bóg taki nie jest. To tylko ułomne i upadłe istoty ludzkie, które mówią, że Go reprezentują. Musimy ocenić Boga na podstawie tego, kim On jest - a nie tylko poprzez działania chrześcijan.

Str. 8 Jezus stoi tuż obok, blisko każdego z nas, czekając tylko na to, byśmy do Niego zawołali i z Nim porozmawiali - ,,Wtedy każdy, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony" (Dz 2,21). Chrystus odpowie nam. Nigdy nie odrzuci tego, kto do Niego przychodzi. Zawsze odpowie, gdy będziemy do Niego wołać. Ale wybór należy zawsze do nas. Wszyscy mamy wolność, aby powiedzieć ,,nie" - lub przeżyć całe nasze życie bez Niego. Jednak moją serdeczną modlitwą jest, aby każdy, kto czyta tę książkę, modlił się do Jezusa Chrystusa i zaprosił Go do swojego życia. Chcę po prostu, aby każdy na tym świecie mógł doświadczyć w swoim sercu tej miłości Boga, której ja miałem zaszczyt doświadczyć. Bóg jest prawdziwy. Jego miłość jest prawdziwa. Jest bardzo realna! Jest tak samo realna jak ty czy ja. Naprawdę będzie to najbardziej ,,realna" rzecz, jaka kiedykolwiek ci się przydarzyła! To najwspanialszy dar, jaki istnieje - a najbardziej zdumiewające jest to, że jest on darmowy - kupiony dla nas przez krzyż Jezusa Chrystusa.

Str 14. Kiedy mój ojciec powiedział mi, że ma raka, a następnie, że jest on śmiertelny - pomimo kryjącego się we mnie strachu - dominującym uczuciem w mojej duszy był pokój. To było jakby Bóg mówił do mojego serca, ,,Tak, to się skończy śmiercią twojego ojca - tak, musisz przejść przez tę burzę, czas próby. Nie musisz jednak przechodzić przez to sam. Będę z tobą na każdym kroku. Przejdę przez tę dolinę razem z tobą. Będę trzymał ciebie, twoją matkę i rodzinę w swoich wiecznych ramionach”.

Str. 16 Możemy zaufać Bogu we wszystkim. On nie kłamie. Nie zmienia się. Możemy Mu zaufać co do życia. Możemy Mu zaufać także co do śmierci.

Str. 21 Wtedy, w wieku dwudziestu sześciu lat, w ciągu jednego tygodnia przeżyłem dwa dni, które zmieniły moje życie na zawsze. 1 lipca 1989 roku pojechałem do Earl's Court w Londynie, aby wysłuchać przemówienia Billy'ego Grahama, amerykańskiego ewangelisty. Wzywał ludzi do nawiązania osobistej relacji z Jezusem Chrystusem - poprzez odwrócenie się od rzeczy, o których wiedzieli, że są złe, i poświęcenie swojego życia, by Mu służyć. W trakcie ,,modlitwy poświęcenia”, Billy Graham powiedział, że teraz rozpocznie się nasza przyjaźń z Bogiem. Przez całe życie uważałem się za ,,chrześcijanina", ponieważ zostałem wychowany w kościele i od małego wierzyłem w Boga i Jezusa. Jednak nie czułem, że mam ,,osobistą więź" z Bogiem. Wydawało mi się, że nie słyszę regularnie głosu Boga i nie sądziłem, że moje modlitwy są wysłuchiwane. Już wcześniej prosiłem Jezusa, by przyszedł i zamieszkał w moim sercu - ale za każdym razem czułem, że udaję. Niezależnie od tego, czy już byłem, czy nie byłem ,,chrześcijaninem” - poczułem bardzo mocno dwie rzeczy. Pierwszą było wewnętrzne ,,wołanie”, aby wyjść naprzód. Boskie ,,szturchnięcie”, jeśli można tak powiedzieć. Na tym spotkaniu nie było absolutnie żadnego emocjonalizmu, ani żadnej innej presji, aby odpowiedzieć na wezwanie. Po prostu miałem wewnątrz ciche, choć bardzo, bardzo silne przekonanie. ,,To jest twój czas" - Bóg wydawał się mówić tak w moim sercu - ,,Chcę, abyś wyszedł naprzód, tutaj, dzisiaj, w tym momencie". Drugim odczuciem, było to, że dla mnie osobiście, publiczne wyznanie wiary przed wieloma innymi ludźmi było konieczne.

Str. 22 Kiedy byłem już w połowie drogi do domu, w moim samochodzie, wiedziałem, że naprawdę coś się wydarzyło! Pojawiło się coś, co mogę opisać tylko jako ,,blask" w środku mojej klatki piersiowej i uczucie ,,lekkości" - to rzeczy, których nigdy wcześniej nie czułem. W ciągu kilku następnych dni doświadczałem niesamowitej radości - co wyobrażam sobie jako ,,kąpiel od wewnątrz" - całkowite obmycie i oczyszczenie. Jakby seria fal rozbijających się o mnie. Czułem także spokój, jak gruby koc, który całkowicie mnie okrywał. Jeśli to, czego doświadczyłem, było miłością i obecnością Boga w osobistej relacji, to nie chciałem, żeby się kiedykolwiek skończyło! Później odkryłem, że ten pierwszy tydzień bywa nazywany przez chrześcijan ,,miesiącem miodowym", w którym Bóg często objawia swoją obecność w szczególny sposób, jako rodzaj zapewnienia lub gwarancji, że dana osoba naprawdę ,,weszła" i naprawdę do Niego należy - ,,On też wycisnął na nas pieczęć i, jako zadatek, dał nam do serc swego Ducha" - mówi 2 Koryntian 1,22.

Str. 23 Steve uznał za słuszne by pomodlić się o mnie. On i jego żona, Helen, położyli więc ręce na mojej głowie i modlili się, abym został ,,napełniony Duchem Świętym". Jest to coś, co chrześcijanie robili dla pierwszych wierzących dwa tysiące lat temu - i od tego czasu część Kościoła nadal to robi. Zobacz na przykład księgę Dziejów Apostolskich: ,,A kiedy Paweł włożył na nich ręce, zstąpił na nich Duch Święty ..." (Dz 19,6). Podobnie jak w poprzedni weekend, nie poczułem w tamtej chwili nic, ale kiedy leżałem w łóżku, około czterech godzin później, zacząłem odczuwać coś, co mogę opisać jako ,,bulgoczące źródło" wewnątrz mnie. Miałem wrażenie, jakby woda wypływała ze mnie kaskadami raz po raz - jak fontanna. Doznawałem też uczucia silnego ,,mrowienia" przechodzącego przez moje ręce i twarz, trochę jakby porażenie prądem! Czułem się tak, jakbym był przepełniony radością, a to bulgotanie wewnątrz mnie ciągle się wzmagało. To był tak cenny czas w moim życiu! Jedyny sposób, w jaki mogę oddać słowami to doświadczenie, to zacytowanie tytułu piosenki - czułem się, jakbym ,,tańczył na suficie"! Później znalazłem werset w Ewangelii Jana, w którym Jezus mówi: ,,Kto wierzy we mnie, jak głosi Pismo, z jego wnętrza popłyną rzeki wody żywej" (J 7,38). To podsumowuje dokładnie to, co czułem.

Str. 82-83 Powód, dla którego Bóg nie pozwala na kontakt ze światem duchów, poza relacją z Duchem Świętym, jest dwojaki. Po pierwsze, kontakt z duchami poza Bogiem jest w praktyce oddawaniem czci innym ,,bogom", co jest zabronione (Wj 20,3). Po drugie, kontakt z Duchem Świętym jest ,,bezpieczny", ponieważ jesteśmy pod Bożym błogosławieństwem i ochroną. Nie ma nic złego w Duchu Świętym (Łk 11,9-13). Jednak kiedy kontaktujemy się z innymi duchami, sięgamy do źródła duchowej mocy, która nie pochodzi od Boga, ale od szatana, i która jest bardzo, bardzo niebezpieczna. Bóg ostrzega nas: ,,Nie będziecie zwracali się do wywoływaczy duchów, ani do wróżbitów. Nie szukajcie ich rady, kalając się przez nich w ten sposób - Ja, PAN, jestem waszym Bogiem” (Kpł 19,31) ... ,,Przyjście człowieka bezprawia dokona się zgodnie z działaniem całej mocy szatana. Towarzyszyć mu będą znaki i fałszywe cuda” (2 Tes 2,9).

Kim więc są te duchy, które przywołuje medium, jeśli nie duchami bliskich nam ludzi? Wielu chrześcijan uważa, że media wzywają ,,przewodników duchowych", którzy są tak naprawdę złymi duchami - wywoływacze ci nie mają bowiem duchowego upoważnienia do przyzywania duchów zmarłych. Te złe lub zwodnicze duchy, są często określane przez chrześcijan jako ,,duchy znajome" (na przykład Kapł 19,31; Powt 18,11, w King James Version), ponieważ znają wszystkie szczegóły życia danej osoby. Wierzy się, że - ponieważ świat duchów znajduje się poza czasem i przestrzenią (2 P 3,8) - duchy te mają dostęp do wszystkich potrzebnych informacji o życiu danej osoby. To może tłumaczyć stopień dokładności informacji, które medium przekazuje żyjącym. Lekcja z tego wszystkiego jest jasna. Nie próbujcie nawiązywać kontaktu ze światem duchów poprzez jakiekolwiek okultystyczne środki. Zawsze bowiem trzeba zapłacić jakąś cenę - ,,Nie błądźcie, Bóg nie pozwala z siebie szydzić! Dlatego, co człowiek sieje, to i żąć będzie” (Gal 6,7). Saul zabił się następnego dnia po wizycie u medium. Jedna wizyta u medium może komuś zepsuć całą resztę życia- lub rzucić swego rodzaju klątwę - chyba że osoba ta wyrazi skruchę i poprosi Boga o przebaczenie.

Str. 86 Chrześcijanie wierzą w jednego Boga w trzech osobach, muzułmanie wierzą w jednego Boga, ,,Allaha”, a nie w Trójcę. Hindusi wierzą w wielu bogów, buddyści w ogóle nie wierzą w ,,Boga”. Allah jest Bogiem odległym, bezosobowym - nie można do niego dotrzeć. Bóg chrześcijaństwa jest Bogiem osobowym, kochającym, przystępnym - do którego przychodzimy przez Jego Syna Jezusa Chrystusa. Jezus jest jedynym przywódcą - spośród wszystkich głównych religii świata - który twierdzi, że jest Bogiem (J 10,30). Budda widział siebie jako nauczyciela poszukującego ,,prawdy”, hinduizm nie ma jednego konkretnego założyciela. Muhammed postrzegał siebie wyłącznie jako proroka. Abraham był wybranym ,,ojcem” judaizmu, a nie bóstwem. Jezus dokonał więcej cudów niż jakakolwiek osoba, która kiedykolwiek żyła. Żaden inny przywódca nie został opisany jako ,,cudotwórca” w taki sposób jak On. Jezus używał tych cudów jako ,,znaków”, aby pokazać, że jest Bogiem (Łk 7,18-23). Nirwana w buddyzmie i hinduizmie jest osiągana przez ,,dobre uczynki” i spełnianie obowiązków. Zbawienie w islamie i judaizmie następuje przez uczynki i przestrzeganie prawa. Chrześcijanie są zbawieni przez osobę - przez krzyż Jezusa Chrystusa i przez samą wiarę. Przez jedną, doskonałą ofiarę Jezusa (Hebr 10,12 14).

Str. 87 Bóg mówi nam, że każdy, kto naprawdę Go szuka, znajdzie Go (Jer 29,13). Jezus mówi to samo - ,,Szukajcie, a znajdziecie" (Łk 11,9).

Tak więc, prawdą jest stwierdzenie, że wszyscy ludzie są ,,poszukiwaczami” prawdy. Jednak twierdzenie, że wszystkie wyznania czczą tego samego Boga lub patrzą na tego samego ,,słonia” jest zarówno fałszywe, jak i mylące. Kiedy przyjrzymy się bliżej wszystkim głównym wyznaniom, okaże się, że ich ,,bogowie" są bardzo różni od siebie. Jest wielu bogów, ale my mamy szukać jedynego prawdziwego Boga (Wj 20,3).

Str. 88 Przez dwa ostatnie rozdziały przyglądaliśmy się - i nadal będziemy się przyglądać pytaniu: ,,Czy istnieje jedna, ostateczna prawda?". Wszystkie główne religie przeczą sobie nawzajem. Wszystkie nie mogą mieć racji równocześnie. Grób Jezusa jest pusty, ponieważ twierdzi On, że powstał z martwych i żyje. To umacnia jego twierdzenie, że jest Bogiem. Jezus powiedział, że istnieje tylko jedna Prawda i można ją znaleźć w Nim - ,,Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie” (J 14,6). Chrześcijaństwo nie twierdzi, że jest Prawdą i jedyną Drogą do Boga, ponieważ tak powiedzieli chrześcijanie, ale dlatego, że stwierdził to sam Jezus Chrystus!

Str. 93 Słowo ,,okultystyczny” znaczy tajemny, ukryty, mistyczny lub nadprzyrodzony. Odnosi się ono także do tajemnej wiedzy i mocy, które są zdobywane i przekazywane przez pokolenia. Ruch New Age wykorzystuje te moce i wiedzę okultystyczną. W poszukiwaniu ,,oświecenia” i w celu uwalniania w ludziach ,,Bożego potencjału” wszystko jest dozwolone. 

Przez ruch New Age przebija wielki optymizm i nadzieja. Ich idea głosi, że jako społeczeństwo zbliżamy się do świtu nowej, utopijnej ery. Wyznawcy New Age wierzą, że człowiek jest panem świata i swojego losu. Ludzkość czyni ogromne postępy w technologii. Przybliża się ogólnoświatowy pokój. Rządy i struktury społeczne łączą się w jedno. Ludzie otwierają swoje umysły na świat duchowy w celu zdobycia wiedzy - lub ,,wchodzą w niego”, aby odkryć swój pełny potencjał. Według nich, wykorzystanie okultystycznych, duchowych mocy i energii jest konieczne, aby wynieść ludzkość na kolejny ,,wyższy poziom” istnienia lub świadomości. Czują oni, że ludzkość wchodzi w nową erę.

Str. 194 Chrystus opisał nasze indywidualne spotkanie z Nim, jako ,,narodzenie się na nowo" - ,,Ręczę i zapewniam, kto się nie narodzi na nowo, nie może zobaczyć Królestwa Bożego" (J 3,3). Kiedy dziecko rodzi się fizycznie, rodzi się z wody łona matki. Jezus powiedział, że każdy człowiek musi się narodzić również ,,duchowo”, aby zobaczyć Boże Królestwo. Wszyscy rodzimy się fizycznie ,,żywi”, ale duchowo ,,martwi” dla Boga - z powodu naszej grzesznej natury (Iz 59,2). Zostajemy ożywieni duchowo przez Ducha Bożego - ,,Duch rodzi ducha" (J 3,6). Rodzimy się z Ducha, gdy wchodzimy w relację z Bogiem poprzez nasz własny wybór i wolną wolę - ,,Lecz wszystkim tym, którzy Go przyjęli, dał przywilej stania się dziećmi Boga - tym, którzy wierzą w Jego imię, którzy narodzili się nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli mężczyzny, lecz z Boga" (J 1,12-13).

Nie wolno nam polegać na wiedzy o Bogu z drugiej ręki - od naszych rodziców czy dziadków, lecz każdy z nas musi Go szukać. Wszyscy musimy mieć do czynienia z Bogiem jako jednostki, jeden na jeden. I wszyscy musimy przyjść do Boga jako osierocone dzieci, które chcą być adoptowane przez naszego Ojca Niebieskiego.

Str. 200 Niektórzy uczą, że wszyscy w końcu zostaną zbawieni, że nie ma potrzeby indywidualnego przyjęcia Boga przez mężczyzn i kobiety - Bóg w swoim wielkim miłosierdziu ostatecznie zbawi wszystkich. Tę ideę nazywa się ,,uniwersalizmem". Choć większość ludzi chciałaby, aby była ona prawdziwa, musimy przyjąć przesłanie samego Boga - zapisane w Biblii - jako ostateczne źródło autorytetu w tej sprawie, a nie pomysły ludzi (2 Tym 3,16). Po pierwsze, Biblia uczy, że nie ma dla ludzkości innej drogi do zbawienia, niż przez krzyż Jezusa (Mt 26,36-46). Gdyby istniała inna droga, to Bóg by ją znalazł. Po drugie, Biblia uczy, że Jezus jest drogą do Boga - ,,Ja jestem drogą ... Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie" (J 14,6). Musimy przyjść do Boga przez Jezusa - ponieważ tylko On zapewnił przebaczenie naszych grzechów przez krzyż. Tak więc sam Jezus jest bramą do relacji z Bogiem.

Str. 227 Kiedy człowiek staje się nowym stworzeniem (2 Kor 5,17), zmienia się od wewnątrz, więc na początku może nie być żadnych zewnętrznych oznak tych zmian. Jednak chrzest w wodzie jest potężnym zewnętrznym znakiem tego, co stało się wewnętrznie. Nie jest to po prostu symboliczny gest, nabożeństwo w kościele czy okazja do rodzinnego spotkania. Chrzest jest podkreśleniem naszej wiary - publicznym, zewnętrznym znakiem, że poważnie myślimy o przynależności do Chrystusa i podążaniu za Nim.

Str. 246 Jezus powiedział: ,,Królestwo niebios przypomina również kupca poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł tę jedną, niezwykle cenną, odszedł, sprzedał wszystko, co miał, i nabył ją" (Mt 13,45-46). Nic innego nie może się równać ze spotkaniem z Bogiem, z wejściem do Jego królestwa - i doświadczaniem Jego niesamowitej miłości, radości i pokoju. Jest to naprawdę największy skarb na świecie. Kiedy znajdziesz ten skarb, wszystko inne blednie w porównaniu z nim. Nie ma nic innego w całym życiu i stworzeniu, co mogłoby się temu równać! Poznanie Boga i Jego Syna, Jezusa Chrystusa, jest naprawdę największym skarbem ze wszystkich. A poznanie Boga oznacza początek ekscytującej i trwającej całe życie duchowej podróży.


Peter Gee - ,,Life and death. What’s it all about. Part I. Finding the truth” 

 










Spis treści:

Twarzą w twarz z rzeczywistością

Czy jest tam ktoś?

To moja prawda, powiedz mi swoją

Czy wszystkie drogi prowadzą do Boga?

A wy za kogo mnie uważacie?

Największy dzień w historii świata

Pusty grób

Wchodząc

Podróż

Posłowie

Notatki

________________________________

English

Page 5 We are told time and time again in the Bible, that God loves us and is for us. Yet somehow, we never seem to quite take it in, and believe it for ourselves. So we end up thinking, 'I know that God loves everyone else. But I don't really believe that he loves "Me"'. However this is a lie. For God does love me. And he does love you. C. S. Lewis entitled his account of coming to a personal experience of God, 'Surprised By Joy' - because he literally was that - surprised by just how much God loved him. And I myself can testify to a similar experience. I was half expecting great judgement and rebuking from Him - but what I experienced was the overwhelming and unconditional love of God. Love given regardless of the sins I had committed, or regardless of how much I had achieved, or had not achieved in my life. God simply overwhelmed me with his love, because he loved me for 'me'. God loved me for who I was. And He loved me at my very worst. He accepted me just as I was - both the good and the bad. Because I simply came to him just as I was. There was nothing I could ever do to earn God's love. lt was his free gift to me.

Page 6 However, please do not judge God by the actions of Christians. Many so-called 'Christians' are often the very worst advertisement for God - starting wars, hypo-critical, immoral, judgmental and prejudiced. But that is not God. That is just flawed and fallen human beings who say that they represent him. But we must judge God (or who he is - and not through Christians alone.

Page 8 Jesus stands right there, close by the side of each one of us, just waiting for us to call to him and talk to him - "And everyone who calls upon the name of the Lord will be saved" (Acts 2:21 ). Christ will respond to us. He will never turn away anyone who comes to him. He will always answer when we call to him. But the choice is always ours. We all have the freedom to say 'no' - or to choose to live for the whole of our lives without him. But my heartfelt prayer is that everyone who reads this book will pray to Jesus Christ, and invite him to come into your lives. I just want everyone in this world to be able to experience this love of God in their hearts, which I have had the privilege to experience. God is real. His love is real. It is very real! It is as real as you or I. Indeed, it will be the most 'real' thing that has ever happened to you! It is the greatest gift in existence - and what is most amazing of all, is that it is free - bought for us by the cross of Jesus Christ.

Page 21 Then, at the age of twenty six, I experienced within the space of a week, two days that were to change my life forever. On July 1st 1989, I went to Earl's Court in London, to hear Billy Graham, the American evangelist, speak. He called people to enter a personal relationship with Jesus Christ — by turning their backs on the things they knew to be wrong in their lives, and by committing their lives to serving him. Through praying a 'prayer of commitment”, Billy Graham said that this friendship with God would begin. I had considered myself to be a 'Christian'" all my life, as I had been brought up in the church, and had always had faith in God and in Jesus, since I had been a young child. Yet I didn't feel that I had this 'personal relationship” with God. I didn't seem to hear God's voice regularly and I didn't think that my prayers were being answered. I had asked Jesus to come and live in my heart before — but every time previously, I'd just felt like I was going through the motions. Whether I was, or was not, already a 'Christian' — I felt two things very strongly. The first was that there was a 'calling" inside of me to go forward. A divine 'nudge' if you like. There was certainly no emotionalism, or no other pressure to respond at that meeting. It was simply a quiet conviction inside of me, which was very, very strong. "This is your time” seemed to be what God was saying to me in my heart — "I want you to go forward, here, tonight, at this moment”. The second thing I felt, was that for me personally, a public declaration of my faith in front of a lot of other people was necessary.

Page 22 But by the time I was half way home in my car, I knew that something had very definitely happened! There was, what I can only describe as a 'glow' in the centre of my chest, and a feeling of 'lightness' — which were things that I had never ever felt before. Over the next few days, I experienced an incredible joy — what I can only describe as being like a bath from the inside out” — a total washing and cleansing. Like a series of waves crashing over me. And a peace, like a thick blanket, which covered me completely. If what I was experiencing, was the love and presence of God in a personal relationship, then I didn't want it ever to stop! I later discovered that this first week was what Christians call a honeymoon period” where God often gives his presence in a special way as a kind of assurance, or guarantee, that the person really has 'entered in” and really does belong to him — "He anointed us, set his seal of ownership on us, and put his Spirit in our hearts as a deposit, guaranteeing what is to come” says 1 Corinthians 1:22.

Page 23 Steve felt it "right" to pray for me. So he and his wife Helen laid hands on my head, and prayed that I would be 'filled with the Holy Spirit. This is something that Christians were doing for the first believers, two thousand years ago — and parts of the Church have continued to do it ever since. See for example, the book of Acts "When Paul placed his hands on them, the Holy Spirit came on them ...” (Acts 19:6). Just as the weekend before, I felt nothing at the time, but as I was lying in bed about four hours later, I began to feel what I can only describe as something like a “bubbling spring” inside me. It felt like water welling up — like a fountain, cascading inside of me, over and over again. And there was this great 'tingling” sensation through my hands and face, a bit like electric shocks! It felt like I was overflowing with joy, and this bubbling inside me just kept welling up and up. It was such a precious time in my life! The only way I can describe the whole experience, is to quote the title of a song — it felt like I was "Dancing on the ceiling'! I later found the verse in John's gospel where Jesus says, 'Whoever believes in me, as the scripture has said, streams of living water will flow from within him” (John 7:38). This sums up just how I felt.

Page 82-83 The reason that God does not allow contact with the spirit world, other than a relationship with the Holy Spirit, is two-fold. Firstly, contact with spirits outside of God, is in practice, worship of other ‘gods’, which is forbidden (Exodus 20:3). Secondly, contact with the Holy Spirit is ‘safe’, because we are under God’s blessing and protection. There is nothing bad about the Holy Spirit (Luke 11:9-13), However, when we contact other spirits, we are tapping into a source of spiritual power that is not from God, but from Satan = and which is very, very dangerous indeed. God warns us, ‘Do not turn to mediums or seek out spiritists, for you will be defiled by them. I am the Lord your God.’ (Leviticus 19:31) ... ‘The coming of the lawless one will be in accordance with the work of Satan displayed in all kinds of counterfeit miracles, signs and wonders’ (2 Thessalonians 2:9).

So who are these spirits whom the mediums call up, if they are not the spirits of peoples’ loved ones? Many Christians believe that mediums call upon ‘spirit guides’ who are in fact evil spirits — because they do not have the spiritual authority to call up the spirits of the dead. These evil or deceiving spirits, who are called up, are often referred to by Christians as ‘familiar spirits’ (for example Leviticus 19:31, Deuteronomy 18:11, in the King James Version), because they know all the details of the person’s life. The belief is - because the spirit world is outside of time and space (2 Peter 3:8) — that these spirits have access to all the information they need about a particular person’s life. This could account for the degree of accuracy in the information that the medium relates back to the living. One exception to this seems to be in 1 Samuel 28, when Saul asks a medium to call up the dead prophet Samuel. God seems to allow the real Samuel to appear, judging by the medium’s reaction (verse 12). She was obviously expecting a familiar or deceiving spirit, but was scared when God allowed the real person to appear!

The lesson in all this is clear. Do not try to make contact with the spirit world through any occult means. For there is always a price to pay - ‘Do not be deceived: God cannot be mocked. A man reaps what he sows’ (Galatians 5:7). Saul killed himself the very next day after visiting the medium. One visit to a medium can mess up the whole of the rest of a person’s life - or put a kind of curse over it - unless they repent and ask God’s forgiveness.

Page 86 Christians believe in one God of three persons, Muslims believe in one God, ‘Allah’, and not in the Trinity. Hindus believe in many gods, Buddhists do not believe in ‘God’ at all. Allah is a remote, impersonal God - he cannot be reached. The God of Christianity is a personal, loving, approachable God - who we come to through his Son Jesus Christ. Jesus is the only leader who personally claims to be God (John 10:30) — of all of the main world religions. Buddha saw himself as a teacher in search of ‘truth’, Hinduism does not have one specific founder. Muhammed saw himself as a prophet alone. Abraham, was the chosen ‘father’ of Judaism, not a deity. Jesus performed more miracles than any person who has ever lived. None of the other leaders are recorded as ‘miracle’ workers in the same way. Jesus used these miracles as ‘signs’ to show that he was God (Luke 7:18—23). ‘Nirvana’ in Buddhism and Hinduism, is achieved by ‘good works’ and duty. ‘Salvation’ in Islam and Judaism is by ‘works’ and observance of ‘the law’. Christians are saved by a person - through the cross of Jesus Christ and by faith alone. Through Jesus’ one, perfect sacrifice (Hebrews 10:12 14).

Page 87 And God does tell us that anyone who truly seeks after him will find him (Jeremiah 29:13). Jesus also says the same thing — ‘Seek and you will find’ (Luke 11:9).

So, it is true to say that human beings are all fellow ‘seekers’ after the truth together. But, to say that all faiths are worshiping the same God, or looking at the same ‘elephant’ is both false and misleading. When you look closely at all of the major faiths, it becomes clear that their ‘gods’ are obviously very different to one another. There are many gods, but we must look for the one true God (Exodus 20:3).

Page 88 Over these last two chapters we have been looking - and will continue to look at the question, ‘Is there one, definitive truth?’ All of the main religions contradict each other. They cannot all be right at the same time. Jesus’ grave is empty because he claims to have risen from the dead, and be living today. This supports his claim to be God. Jesus said that there is only one ‘Truth’ and it is to be found in him — ‘I am the way and the truth and the life. No one comes to the Father’ (God) ‘except through me’ (John 14:6). Christianity does not claim to be the ‘Truth’, and the only ‘Way’ to God, because Christians have said it ~ but because Jesus Christ himself has claimed it!

Page 194 Christ also described our individual encounter with him, as being ‘born again’ — “I tell you the truth, no one can see the Kingdom of God unless he is born again” (John 3:3). When a child is born physically, he is born out of the water of his mother’s womb. Jesus said that every single person needs to be born ‘spiritually’ too, in order to see God’s Kingdom. We are all born physically ‘alive’, but spiritually ‘dead’ to God — because of our sinful nature (Isaiah 59:2). We are made ‘alive’ spiritually by the Spirit of God — “the Spirit gives birth to spirit” (John 3:6). We become born of the Spirit when we enter into a relationship with God through our own choice and freewill — ‘Yet to all who received him, to those who believed in his name, he gave the right to become children of God — children born not of natural descent, nor of human decision or a husband’s will, but born of God’ (John 1:12-13).

We must not rely on our parents’ or grandparents’ second hand knowledge of God. But each one of us must seek Him out. We must all deal with God as individuals, one to one. And we must all come to God as orphan children, seeking to be adopted by our Heavenly Father.

Page 200 Some people teach that everyone will eventually be saved; that there is no need for an individual response to God by men and women: and that God, in his great mercy, will eventually save everyone. This idea called ‘Universalism’. Whilst most people would like it to be true, we must ultimately take the message of God himself — recorded in the Bible - as our final source of authority in this matter — rather than the ideas of human beings (2 Timothy 3:16). Firstly, the Bible teaches that there is no other way for mankind to be saved — other than through the cross of Jesus (Matthew 26:36—46). If there had been another way, that God would have found it. Secondly, the Bible teaches that Jesus is the way to God - “I am the way ... No one comes to the Father except through me” (John 14:6). We have to come to God through Jesus - because He alone has provided forgiveness for our sins through the cross. So Jesus himself is the gateway to this relationship with God.

Page 227 When a person becomes a new creation (2 Corinthians 5:17) they are changed from the inside out - so there may be no real outward signs to start with. Yet baptism in water is a powerful outward sign of what has happened internally. It is not simply a symbolic gesture, a church service, or a chance for a family gathering. Baptism is an underlining of our faith - a public, outward sign that we are serious about belonging to Christ and following him.

Page 246 Jesus said, “The kingdom of heaven is like a merchant looking for fine pearls. When he found one of great value, he went away and sold everything he had and bought it” (Matthew 13:45—46). Nothing else can ever compare with meeting God, and with entering his kingdom - and experiencing his incredible love, joy and peace. It is truly the greatest treasure in existence. When you find this treasure, everything else in life pales in comparison. There is nothing else in all of life and creation - that even comes close! To know God and his Son, Jesus Christ, is truly the greatest treasure of all. And to know God, marks the beginning of an exciting and lifelong, spiritual journey.

poniedziałek, 16 stycznia 2023

Międzynarodowa Społeczność Biznesmenów Pełnej Ewangelii

Po upływie kilku lat niektóre rodziny w Kara Kala zaczęły przyjmować świadectwa rosyjskich zielonoświątkowców. Szwagier dziadka, Megardisz Muszegan był jednym z nich. Przeżył on chrzest w Duchu Św. i podczas częstych wizyt u Shakarianów opowiadał o nowej radości, jaką znalazł w życiu.

(...)

 W roku 1914 w Armenii nastał czas niewyobrażalnej tragedii. Z perfidnym okrucieństwem Turcy rozpoczęli swoje krwawe przedsięwzięcie: wypędzili dwie trzecie ormiańskiej ludności na pustynię mezopotamską. Podczas tego przemarszu zmarło ponad milion mężczyzn, kobiet i dzieci, w tym wszyscy mieszkańcy Kara Kala. Dalsze pół miliona zmasakrowano w wioskach. Był to pogrom, który Hitlerowi przywiódł na myśl projekt eksterminacji Żydów. „Świat nie interweniował, gdy Turcy zabijali Ormian — powiedział do swoich zwolenników — dlaczego więc teraz miałoby go to obchodzić?”.

Ormianie, którym udało się zbiec z zagrożonych terenów, opowiadali później historie pełne heroizmu. Mówili, że Turcy dawali czasami chrześcijanom szansę uratowania życia, jeśli wyprą się swej wiary. Najczęściej zamykali ich w stodołach, które podpalali. Wcześniej proponowali: „Jeśli przyjmiecie Mahometa zamiast Chrystusa, otworzymy drzwi!”. Najczęściej chrześcijanie wybierali raczej śmierć i śpiewali pieśni chwały, gdy płomienie ogarniały ich ciała.

Ci natomiast, którzy wzięli pod uwagę ostrzeżenia „chłopca-proroka” i szukali schronienia w Ameryce, słuchali tych wieści z wielką trwogą.

Dziadek Demos był wśród uciekinierów. Po pamiętnym wydarzeniu z udziałem rosyjskiego patriarchy nie wątpił już więcej w prawdziwość tego proroctwa. W 1905 roku, godząc się na niską cenę, sprzedał gospodarstwo prowadzone od pokoleń przez jego rodzinę. Podzielił bagaże, które członkowie rodziny zabrali na plecy, sam wziął ciężki, mosiężny samowar na węgiel drzewny. I tak jego żona, sześć córek: Szuszan, Estera, Sirun, Magga, Jerchan i Hamas oraz duma jego życia, trzynastoletni Izaak, wyruszyli w podróż do Ameryki.


Demos Shakarian (1913 - 1993) – chrześcijański przedsiębiorca ormiańskiego pochodzenia z Los Angeles, założyciel Full Gospel Business Men's Fellowship International (FGBMFI). Historia jego życia oraz FGBMFI jest tematem książki The Happiest People on Earth, w polskim tłumaczeniu „Najszczęśliwsi na świecie" (wyd. Absolutnie fantastyczne 2015r.) napisanej przez Johna i Elizabeth Sherrill (Guideposts Magazine) i opublikowanej w 1975 roku. Książka ta została przetłumaczona na wiele języków i stała się bestsellerem.


John i Elizabeth Sherrill - Najszczęśliwsi na świecie

poniedziałek, 24 października 2022

Znieczulenie reformacji

Dawno temu idąc do dentysty ludzie narażali się na wielki ból i cierpienie. Dopiero 175 lat temu po raz pierwszy usunięto ludzki ząb pod narkozą.

600 lat temu został spalony na stosie Jan Hus, potem (i wcześniej) inni szczerzy wyznawcy Chrystusa, a wielu zostało skazanych na bezlitosne tortury. Dopiero 175 lat temu (lub mniej) wynaleziono niezwykłe znieczulenie. Dzięki niemu pacjenci nie czują zupełnie bólu, a nawet z przyjemnością latają samolotami do „dentysty”. Od czasów reformacji nic się nie zmieniło oprócz świetnego wynalazku zwanego znieczuleniem. Dzisiaj nie potrzeba narzędzi powodujących ból, nie potrzeba stosów, tak prymitywne metody dziś wywołałyby szok - za pomocą owego znieczulenia osiąga się znacznie większe i lepsze efekty. Dla przypomnienia tamtych czasów przedstawiam fragment książki opartej na faktach.


***
Przy szeleście swoich kapłańskich szat mężczyzna pochylił się do przodu i ponownie zaczął mówić, nie dając Claudine szansy na dojście do słowa:

— A teraz powiedz nam, ty anabaptystko — wypluł słowa, jak gdyby były one trucizną. — Kto jest twoim mężem?
Claudine nie odpowiedziała od razu. Czy była to pułapka? Z pewnością wiedzieli, kto jest jej mężem! Czy starali się wyciągnąć od niej informacje na temat jego obecnego miejsca pobytu?
— Myślę, że wiecie kto jest moim mężem — odpowiedziała.
— Och tak? Znamy was, wy obrzydliwi anabaptyści. Wasi mężczyźni dzielą się kobietami i mają wszystkie do dyspozycji jak psy. Czyż to nie wspaniałe?
Słysząc to, Claudine oblała się rumieńcem. Poczuła narastający w niej gniew, więc w myślach modliła się o spokój. W końcu odpowiedziała opanowanym głosem:
— To nieprawda, ale oszczercze pomówienie.
— Ty kłamliwa kobieto! — wybuchnął ksiądz. — Temu również zechcesz zaprzeczyć, ale to prawda. Jakiś czas temu grupa anabaptystów siłą zdobyła miasto Muenster i okupowała je przez pewien czas. I owszem, oni mieli wszystko wspólne, włączając w to kobiety. Poza tym, pookradali kościoły i zakony. I to chcesz pewnie podważyć? Myślę, że nie spodziewałaś się, że ja o tym wiem, ale to prawda — bezczelnie się w nią wpatrywał.
— Owszem, tego dokonali fałszywi nauczyciele. Absolutnie nie chcemy brać udziału w ich nikczemnym postępowaniu. Nie są oni naszymi braćmi — Claudine pragnęła, aby ta część była dobrze zrozumiana. — Możesz temu przeczyć, ile tylko zechcesz, ale ja i tak wiem, że jest to prawdą — po czym ksiądz zamknął usta, tak jakby ostatnimi słowy podsumował całe zagadnienie.
Wtedy urzędnik odchrząknął i zapytał: — Gdzie jest twój mąż?
— Nie wiem — Claudine niezmiernie się cieszyła, że mogła udzielić takiej odpowiedzi całkowicie prawdomównie.
— Kobieto, nie wierzę ci, że naprawdę nie masz najmniejszego pojęcia o tym, gdzie on się teraz znajduje. Gdzie on jest? — zapytał ponownie, kładąc wielki nacisk na ostatnie trzy słowa.
— Nie chcę odpowiadać na to pytanie. Tę informację wykorzystalibyście po to, aby mu zaszkodzić — Claudine siedziała w pełnym determinacji milczeniu, patrząc na sekretarza w skupieniu zapisującego każde wypowiedziane słowo.
— Możemy sprawić, że i tak nam powiesz — urzędnik groźnie kiwał głową, gapiąc się na nią. — Czy otrzymałaś od niego jakieś informacje? — uważnie się jej przypatrywał, jakby chciał odczytać jej myśli.

Jego stalowe spojrzenie zdawało się przeszywać ją na wskroś.
Co powinna powiedzieć? Chwilę się zastanawiała, po czym znowu powtórzyła:
— Nie chcę udzielać odpowiedzi na żadne z tych pytań.
W duchu kobieta drżała i modliła się o siły. Przesłuchiwanie odnośnie jej wiary było jedną rzeczą, ale bycie wykorzystywaną do zdobycia informacji o reszcie braci budziło w niej przerażenie. Absolutnie nie chciała się przyczynić do tego, żeby jej mąż lub ktokolwiek inny został schwytany. W jej umyśle zaczął też narastać strach przed torturami. Czy jeżeli odmówi im odpowiedzi na te pytania, będą ją torturować? „Panie, strzeż moich ust i daj mi jasny umysł, abym była ostrożna”.
Tak jak się obawiała, był to dopiero początek ich strasznego starania się, aby wydobyć z niej informacje.
— Gdzie urodziło się twoje dziecko?
— W Menen.
— Czy zostało ono ochrzczone?
— Nie było takiej potrzeby.
— Hmm... Czy też słyszycie te bzdury? — wtrącił ksiądz. — I kto był obecny przy porodzie twojego dziecka?
— Nasza znajoma, położna.
— Kto jest tą znajomą?

(…)

Teraz oczami pełnymi łez Claudine spojrzała w górę na oskarżyciela,
- Nie mogę, proszę pana! - wykrzyknęła w strasznym cierpieniu. — Ale proszę pana, błagam, błagam, niech pan ma litość! - przycisnęła swojego synka do piersi.
- Zabierzcie je - urzędnik rozkazał strażnikowi.

Odgłos kroków zbliżył się do niej, po czym Jan został wyrwany z jej objęć. Kiedy jego przerażony płacz zamarł w oddali, łzy kobiety przekształciły się we wstrząsający nią całą szloch. Każda część ciała nakazywała jej poderwać się, pobiec za strażnikiem i błagać o swoje dziecko, jednak mimo to siedziała bez ruchu.
Urzędnik stał tuż przed nią. Był przekonany o swoim zbliżającym się zwycięstwie.
— Możesz mieć go z powrotem, jeżeli tylko się poddasz — powiedział brzmiącym prawie kojąco głosem.
…

Kendra K. Burkholder - Kogóż bać się będę ?

Wydarzenia zrelacjonowane w tej powieści oparte są na faktach; spisane zostały na podstawie starannie zgromadzonych informacji. Niektóre szczegóły i dialogi zostały dodane celem wspomożenia płynności wydarzeń, pomimo że autor nie mógł im świadczyć i ich utrwalić. Historia rozgrywa się w połowie XVI wieku we Flandrii - na obecnym obszarze Belgii. Główni bohaterowie byli członkami grupy chrześcijan, zwanych anabaptystami, a później znanych również jako mennonici.

Ruch anabaptystyczny został rozpoczęty w 1525 roku w Zurychu w Szwajcarii przez grupę ludzi studiujących Biblię, którzy pragnęli Kościoła opartego na nauczaniu z Nowego Testamentu, a nie kościoła stworzonego z całej populacji, niezależnie od szczerości wyznania. Anabaptyści praktykowali chrzest dorosłych wierzących, przez co rozumieli chrzczenie tych, którzy oddali się podążaniu za Chrystusem i wcielali w swoje codzienne życie Jego nauki. Odłam ten nie był nowym ruchem politycznym. Nawet przeciwnie — jego członkowie wyznawali nauczanie Jezusa i apostołów na temat niestosowania jakiejkolwiek przemocy. Jednymi z pierwszych przewodników tego zapoczątkowanego w Szwajcarii odłamu byli: Felix Manz, George Blaurock i Conrad Grebel.

Do 1535 roku ruch anabaptystyczny w swojej - opartej na Biblii - pokojowej formie zyskał wielkie poparcie w Holandii. jednym z pierwszych - oraz niezwykle wpływowych - przywódców w Holandii w latach 1535-1561 był Menno Simons, od którego imienia powstała nazwa mennonici. Ta książka opowiada historię Piersoma i Claudine, którzy dołączyłi do Kościoła anabaptystycznego kilka dekad po upływie 1535 roku.

poniedziałek, 10 października 2022

Okruchy filozoficzne. Chwila

Pamiętam, że już w podstawówce czytałem Kierkegaarda (1813-1855) i nic z jego książek nie rozumiałem. Było jednak coś, co mnie fascynowało w jego filozofii, choć było to nieokreślone. Poniższy tekst wydaje się zawikłany i dość katorżniczy. Ale może da się coś z tego wyciągnąć?
1. Człowiek, jeżeli ma się urodzić - rodzi się tylko raz oraz człowiek, jeżeli ma się narodzić powtórnie - rodzi się na nowo także tylko raz.
2. Narodziny oraz powtórne narodziny nie są zasługą narodzonego, lecz „przychodzą z góry”.
Coś jeszcze…?
Może warto dodać, że narodzenie to chwila, dłuższa lub krótsza, ale chwila, nie proces. Procesem może być oświecenie przed narodzeniem. W takim oświeceniu (żeby nie powiedzieć - średniowieczu) tkwi większość ludzi, którzy uważają siebie za chrześcijan. Aż do śmierci nigdy się nie rodzą... P.A.

Uczeń

Jeśli uczeń jest nieprawdą (gdyby było inaczej, wrócilibyśmy do sokratycznego toku myślenia), a mimo to — człowiekiem i otrzymuje warunek i prawdę, wówczas nie staje się człowiekiem dopiero w tym momencie, ponieważ już nim był, lecz staje się innym człowiekiem, nie w tym krotochwilnym sensie, jakoby miał się stać innym człowiekiem w obrębie tej samej jakości, co uprzednio, lecz staje się człowiekiem jakościowo innym, albo — jak moglibyśmy to inaczej określić — staje się nowym człowiekiem.

Jeśli był nieprawdą, to nieustannie też oddalał się od prawdy; otrzymując w chwili warunek zaczął się poruszać w przeciwnym kierunku, albo — mówiąc inaczej — przeżył zwrot. Pragniemy tę zmianę nazwać zwrotem (omvendelse), mimo że jest to pojęcie dotychczas nie używane; ale właśnie dlatego je wybieramy, aby nie zamącono nam w głowach; zostało ono bowiem jakby stworzone dla określenia tej zmiany, o której mówimy.

Jeżeli uczeń z własnej winy znajdował się w nieprawdzie, zwrot ten nie może się dokonać bez uświadomienia go sobie, albo tego, że stało się to [życie w nieprawdzie] z jego własnej winy, i wraz z uświadomieniem sobie tego zrywa ze stanem poprzednim. Ale jak się zrywa, jeśli nie z troską w sercu? Jednak troska ta dotyczy tu tego, że pozostawał on tak długo w poprzednim stanie. Pozwólcie nam taką troskę nazwać skruchą; czymże bowiem innym byłaby skrucha, która wprawdzie wyrasta ze zwrócenia się ku przeszłości, ale której intensywność zostaje zwiększona dzięki temu, co znajduje się w przyszłości, przed nią?

Jeżeli [uczeń] tkwił w nieprawdzie i teraz wraz z warunkiem przyjmuje prawdę, to dokonuje się w nim zmiana podobna do przejścia od niebytu do bytu. Ale to przejście od niebytu do bytu to przecież narodziny. Wszelako ten, który jest, nie może zostać urodzony — a mimo to rodzi się. Pozwólcie nam to przejście nazwać ponownymi narodzinami (Gjenfodelsen), dzięki którym przychodzi on na świat po raz drugi, zupełnie zresztą podobnie, jak dzięki narodzinom rodzi się jako pojedynczy człowiek, który jeszcze niczego nie wie o świecie, w którym się narodził, na przykład tego, czy jest zamieszkały, czy istnieją inni ludzie, czy nie; bo można zapewne zostać en masse ochrzczonym, ale nigdy en masse ponownie narodzonym. Podobne to jest do zachowania się [człowieka], który dzięki sokratycznej sztuce maieutycznej sam się urodził i z tego powodu o wszystkim innym w tym świecie zapomniał, i w głębszym sensie tego słowa nie był dłużnikiem żadnego człowieka — podobnie i człowiek ponownie narodzony nie zawdzięcza niczego żadnemu człowiekowi, lecz wszystko owemu boskiemu nauczycielowi i musi — jak ten, który poza sobą zapomniał o całym świecie — z powodu tego nauczyciela zapomnieć [także] o sobie samym.

Jeśli więc chwila miałaby nabrać decydującego znaczenia — a w przeciwnym razie mówimy przecież tylko sokratycznie, niezależnie od tego, czego byśmy nie powiedzieli i ilu wyszukanych słów byśmy nie użyli, i niezależnie od tego, czy mielibyśmy mniemać, nawet sami nie rozumiejąc, że zaszliśmy o wiele dalej aniżeli ów naiwny mędrzec, który nieprzekupny rozsądzał między Bogiem, ludźmi i samym sobą, bardziej nieprzekupny niż Minos, Ajakos i Radamantys — musi nastąpić zerwanie, a człowiek nie będzie mógł powrócić do starego, pierwotnego stanu, nie powinien nawet odczuwać chęci przypominania sobie tego, co mu pamięć pragnie podsunąć, i w jeszcze mniejszym stopniu będzie w stanie ponownie przyciągnąć Boga własnymi siłami na swoją stronę.

Ale czy wyżej przedstawione da się w ogóle sensownie pomyśleć? Nie spieszmy się z odpowiedzią, bowiem nie tylko ten pozostał dłużny odpowiedzi, który z powodu rozwlekłości i nadmiernej szczegółowości nigdy nie doszedł do początku odpowiedzi, ale także i ten, kto wykazał się wprawdzie wręcz wspaniałą szybkością i biegłością w odpowiadaniu na pytania, ale nie przejawił wystarczającej powściągliwości i rozwagi w rozwikłaniu trudności, zanim przystąpił do odpowiedzi. Zanim odpowiemy, zechciejmy więc zapytać, kim jest ten, kto na pytanie ma odpowiedzieć. Urodzić się — czy to się da pomyśleć? Tak, dlaczego nie; ale kim jest ten, który ma to pomyśleć? Tym, który się urodził, czy tym, który się nie urodził? To ostatnie jest niedorzecznością, jaka zapewne nikomu nie może przyjść do głowy, gdyż urodzonemu ta myśl nie może wpaść do głowy. Jeśli więc urodzony myśli siebie jako człowieka urodzonego, to myśl jego dotyka przejścia z niebytu do bytu. Podobnie rzecz się musi mieć z ponownymi narodzinami. A może problem miałoby utrudnić to, że niebyt wyprzedzający ponowne narodziny miałby zawierać w sobie więcej bytu niż niebyt, który wyprzedza urodzenie? Ale kim jest ten, kto ma to pomyśleć? Musi to być ponownie narodzony, bowiem byłoby niedorzecznością, gdyby miał to uczynić człowiek nie-narodzony-ponownie i czy nie byłoby to nad wyraz śmieszne, gdyby nie-narodzonemu-ponownie ten pomysł przyszedł do głowy?

Jeżeli jakiś człowiek był pierwotnie w posiadaniu warunku niezbędnego dla zrozumienia prawdy, sądzi, że sam jest, i jednocześnie, że Bóg jest. Jeżeli jest w nieprawdzie, musi pomyśleć o sobie właśnie to [że jest w nieprawdzie], a przypomnienie nie dopomoże mu do wysnucia żadnego innego wniosku. Czy posunie się dalej w swym myśleniu, o tym musi rozstrzygnąć chwila (choć ona już oddziałała, kiedy pozwoliła mu pojąć, że jest on nieprawdą). Jeśli tego nie rozumie, to jest skazany na Sokratesa, nawet jeśli mniema, że zaszedł znacznie dalej; wyrządzi temu mędrcowi niejedną przykrość, jak uczynili to ci, którzy pieniaczyli przeciwko niemu do tego stopnia — gdy wytykał im jedną czy drugą głupotę (ἐπειδάν τινα λῆρον αὐτων ἀφαιρῶμαι) — że byli gotowi go po prostu porządnie pokąsać (por. Teajtet, 151). — W chwili człowiek sobie uświadamia swoje ponowne narodziny; bowiem jego poprzedni stan, na który nie powinien się powoływać, był stanem niebycia; w chwili uświadamia sobie swoje odrodzenie, bowiem jego poprzedni stan był stanem niebycia. Gdyby jego poprzedni stan był stanem bycia, wówczas chwila w żadnym przypadku nie miałaby dlań decydującego znaczenia, jak przedstawiono to wyżej. Podczas gdy patos grecki koncentruje się na przypomnieniu, patos naszego projektu koncentruje się na chwili i nie ma się czemu dziwić, bo czyż nie jest to w najwyższym stopniu patetyczna sprawa — przejść od niebycia do istnienia?

Popatrz, oto treść mojego projektu! Może jednak ktoś powie: „To jest najśmieszniejszy ze wszystkich projektów, albo, ściślej, Ty jesteś najśmieszniejszym ze wszystkich projektodawców; jednak nawet jeśli ktoś projektuje coś nierozsądnego, to przecież zawsze może przy tym pozostać prawdziwa reszta, na przykład to, że on jest tym, który to zaprojektował; Ty natomiast zachowujesz się jak neapolitański żebrak (Lazaron), który pobiera pieniądze za pokazanie okolicy, którą każdy może sam zobaczyć; jesteś jak człowiek, który prezentuje skopa (barana) po południu za pieniądze, podczas gdy przed południem można go było zobaczyć gratis w szczerym polu”. — „Możliwe, że tak jest — zapadam się ze wstydu. Ale załóżmy teraz, że jestem właśnie taki śmieszny, pozwólcie mi więc naprawić mój błąd przez przedstawienie nowego projektu. Proch wynaleziono już kilkaset lat temu, byłoby zatem śmieszne, gdybym chciał udawać, że go wynalazłem; ale czy nie byłoby równie śmieszne, gdybym założył, że byle kto go wynalazł? Popatrz, teraz pragnę być na tyle uprzejmy, by założyć, że Ty jesteś tym, który wynalazł mój projekt; większej uprzejmości ode mnie nie możesz wymagać.
Albo, w przypadku gdybyś chciał temu zaprzeczyć, czy zaprzeczyłbyś także temu, że byle kto go wynalazł, to znaczy jakiś tam człowiek? W tym przypadku byłbym równie bliski dokonania ongiś tego odkrycia, jak ktokolwiek inny. Tak więc nie gniewasz się na mnie za to, że niegodnie przypisuję sobie coś, co należy do innego człowieka, lecz gniewasz się na mnie, ponieważ przypisuję sobie coś, czego nie wynalazł żaden człowiek, i na równi z tym rozgniewasz się, jeśli Tobie kłamliwie przypiszę to odkrycie. Czy to nie osobliwe, że istnieje coś takiego, o czym każdy, kto to zna, jednocześnie wie, że nie on jest wynalazcą tego czegoś i że nie można tego wynalazcy odnaleźć, choćby pytało się o to wszystkich ludzi? I mimo to oczarowuje mnie ta osobliwość w najwyższym stopniu, ponieważ jest sprawdzianem słuszności hipotezy i udowadnia ją. Byłoby przecież niedorzecznością żądać od człowieka, by sam z siebie odkrył, że go nie ma. Ale to przejście jest charakterystyczne dla ponownego narodzenia się, dla przejścia z niebycia do istnienia. Czy on to potem zrozumiał, nie ma nic do rzeczy; nawet jeśli się umie posłużyć prochem, czy rozłożyć go na części składowe — nie wynika z tego jeszcze, że wynalazło się proch. Zatem możesz się gniewać tylko na mnie bądź na każdego człowieka, który stwarza pozory wynalezienia tego, o czym mówiliśmy, ale z tego powodu nie musisz się złościć na sam projekt myślowy”.


Soren Kierkegaard - Okruchy filozoficzne. Chwila

wtorek, 20 września 2022

Dlaczego opuszczasz wiarę ojców?

Autor Listu do Hebrajczyków to znakomity taktyk duchowy. Nie traci słów na sprawy drugorzędne. W pierwszym rozdziale przechodzi wprost do podstawowej kwestii spornej, dzielącej judaizm i chrześcijaństwo: czy Jezus jest, czy też nie jest Synem Bożym?

Dla jego czytelników nie było to tylko akademickie pytanie. Nie mieli wykształcenia teologicznego. W każdym razie w większości byli to zwykli ludzie. Nie potrzeba więc bogatej wyobraźni, aby przedstawić sobie trudne sytuacje, w których często by się znajdowali, gdyby stawili czoła swoim poprzednim przywódcom religijnym. Rabini chcieliby wiedzieć, dlaczego opuścili wiarę swoich ojców, porzucając religię, którą sam Bóg nakazał w Starym Testamencie i przechodząc do absurdalnej i bluźnierczej chrześcijańskiej idei, według której cieśla z Nazaretu jest Bogiem wcielonym, równym Bogu.

"Spójrzcie - powiedzieliby rabini - czy Bóg nie natchnął słowa świętej Tory, oznajmiając wystarczająco jasno: „Słuchaj, Izraelu! Pan jest Bogiem naszym, Pan jedynie!” (5M 6:4)? Czyż nie było chwałą Izraela przez wszystkie wieki świadectwo o fakcie, że jest tylko jeden prawdziwy Bóg i sprzeciw wobec niedorzeczności mniemań pogan, którzy ubóstwiali zwykłych ludzi i czcili tysiąc jeden fałszywych bogów? I pomyśleć, że wy, którzy jako Żydzi słyszeliście o jedności Boga, ogłaszanej dziesięć tysięcy razy w waszym domu, w synagodze, świątyni, gdy jeszcze byliście dziećmi - pomyśleć, że wy moglibyście być oszukani przez tę fanatyczną sektę, która oddaje cześć człowiekowi, Jezusowi, jak gdyby był Bogiem! A kimże jesteście, aby mówić, że nasz arcykapłan i Sanhedryn mylili się krzyżując Jezusa? I co wiecie na temat Biblii? Słyszeliście po prostu opowieści o cudach, które Jezus rzekomo czyni i pozostajecie pod wrażeniem jego popularnej religijnej propagandy, wyobraziliście sobie, że musiał być czymś więcej, niż tylko człowiekiem. Ale nasz arcykapłan i rabini wiedzieli, co robią. Przejrzeli jego podstęp i mieli odwagę uczynić to, co Biblia nakazuje czynić z takimi oszustami - stracili go. 
Zatem, bądźcie rozsądni. Przestańcie wyobrażać sobie, że wiecie lepiej niż wasi rabini. Okażcie trochę szacunku i wdzięczności rodzicom za wychowanie. Wróćcie do wiary waszych ojców i nie rujnujcie swojego życia, nie łamcie serc rodzicom i nie przynoście wstydu rodzinie, porzucając wszystko, w czym zostaliście wychowani, aby pobiec za tą sektą fanatyków!"

Nic dziwnego, że stanąwszy w obliczu nieustannej blokady czy wręcz burzy ogniowej podobnej do opisanej, hebrajscy chrześcijanie zaczęli mieć wątpliwości. Czy możliwe, aby oni mieli rację, a ich uczeni nauczyciele i cała reszta narodu pozostawali w błędzie? Poza tym Stary Testament był bardzo jasny: jest tylko jeden Bóg. I nie można było zaprzeczyć, że większość chrześcijańskich nauczycieli to tylko rybacy i poborcy podatków oraz inni podobni im ludzie. Jak mogli wiedzieć lepiej niż rabini?



David Gooding - Niewzruszone Królestwo - List do Hebrajczyków dzisiaj

poniedziałek, 20 czerwca 2022

Gilead

Śmiało mogę powiedzieć, że ta powieść, już po przeczytaniu pierwszej strony, weszła do pierwszej dziesiątki moich ulubionych książek życia (a może i piątki...).
Mówią o niej: "Nagrodzona Pulitzerem i National Book Critics Circle Award pierwsza część legendarnej sagi autorstwa królowej amerykańskiej literatury pięknej! W Gileadzie, małym miasteczku w stanie Iowa, żyją trzy pokolenia Amerykanów. Ich świat definiują duchy wojny secesyjnej, konflikty rodzinne i religia, która stanowi serce tej zamkniętej wspólnoty. Od dekad czuwa nad nią kalwiński pastor, wielebny John Ames, "Gilead" to pożegnalny list kaznodziei do jego siedmioletniego syna z drugiego małżeństwa. Przewidując swój bliski kres, pragnie zostawić mu w spadku choć namiastkę ojcostwa - a wraz z nim przemyślenia, inspiracje i wartości, którymi powinien kierować się jego potomek w przyszłym życiu."
.Zero teologii, demagogii, moralizatorstwa, a jednak jest to powieść chrześcijańska i niezwykle mądra. Po jej przeczytaniu (jak to dobrze, że jeszcze ukażą się trzy tomy) myślę sobie, że powinienem napisać podobną - skierowaną do moich dzieci. Zakładając, że ukaże się po mojej śmierci, opowiedziałbym w niej o wszystkich istotnych moich motywacjach, decyzjach, przeżyciach, najgłębszych myślach - mogłoby to zająć ze cztery tomy. P.A.
***

To wszystko ma większe znaczenie, niż jestem w stanie wyrazić. Dlatego nie możesz osądzać mojej wiedzy jedynie na podstawie tego, na co znajduję słowa. Gdybym tylko potrafił przekazać ci to, co przekazał mi mój ojciec. Nie - to, co przekazał mi Bóg i co również tobie musi przekazać.

***

Właśnie to wydaje mi się najbardziej osobliwe w profesji pastora. Na mój widok ludzie zmieniają temat. A później ci sami ludzie przychodzą do mojego gabinetu i opowiadają zdumiewające rzeczy. Pod powierzchnią życia wiele się kryje, wszyscy o tym wiedzą. Sporo złośliwości i lęku, i poczucia winy, a także mnóstwo samotności, i to tam, gdzie tak naprawdę wcale byśmy się tego nie spodziewali.

***

 „Słuchajcie pilnie, lecz bez zrozumienia, patrzcie uważnie, lecz bez rozeznania”. Skłamałbym, mówiąc, że rozumiem te słowa, niezależnie od tego, ile razy bym je słyszał, a nawet głosił na ich podstawie kazania. Jest to po prostu stwierdzenie wielce tajemniczego faktu. Można przez całe życie, aż do samej śmierci, kogoś znać, ale na dobrą sprawę zupełnie nic o tej osobie nie wiedzieć. Człowiek może znać swojego ojca albo syna, a mimo to może ich nie łączyć nic poza lojalnością, miłością i brakiem wzajemnego zrozumienia.

***

Tego ranka zrobiłem coś dziwnego. W radiu grali walca i postanowiłem zatańczyć do tej muzyki. Nie myślę tu o tańcu w ogólnym tego słowa znaczeniu. Mam pewne pojęcie o walcu, ale nie znam kroków i całej tej reszty. Chodziło raczej o to, aby trochę pomachać rękami, a także o to, aby bardzo ostrożnie pokręcić się trochę w kółko. Wracając myślami do lat młodości, uzmysławiam sobie, że zawsze było mi jej mało, skończyła się, zanim tak naprawdę zdążyłem ją przeżyć.

***

Powróćmy jednak do kwestii czczenia twojej matki. Wydaje mi się znamienne to, że piąte przykazanie jest umieszczone między przykazaniami traktującymi o odpowiednim wielbieniu Boga i tymi, które dotyczą właściwego postępowania wobec innych. Zawsze mnie zastanawiało, czy kolejność przykazań ma znaczenie, czy występują według hierarchii ważności. Jeśli byłaby to prawda, czczenie matki stawałoby się ważniejsze niż powstrzymywanie się od zabójstwa. Teoria dość niezwykła, ale jestem otwarty na ten pomysł.

***

Kiedyś słyszałem, jak pewien mężczyzna powiedział, że chrześcijanie wielbią smutek. Z pewnością nie jest to prawdą. Niemniej należy przyznać, że rzeczywiście wierzymy w uświęconą tajemnicę zawartą w smutku. W twarzy twojej matki jest coś takiego, czemu zawsze chciałem sprostać, jakby była w tym jakaś prawda weryfikująca znaczenie moich słów. To piękna twarz, bardzo inteligentna, ale goszczący w niej smutek jest zrośnięty z tą inteligencją, że się tak wyrażę, do tego stopnia, że wydają się stanowić jedność. Myślę, że godność zawiera się w smutku po prostu dlatego, że Bóg tak sobie upodobał. On zawsze podnosi tych, którzy zostali upokorzeni.

***

Jak można odróżnić uczonego w Piśmie od proroka, za którego on najwyraźniej się uważa? Prorocy kochają ludzi, których ganią, a moim zdaniem tego właśnie autor artykułu zdaje się nie robić.

***

 „Jeden jest hojny, a stale bogaty, a nad miarę skąpy zmierza do nędzy”. W tym miasteczku można znaleźć wiele dowodów na słuszność tego przysłowia. Cóż, kościół jest nędzny z tego samego powodu, dla którego w ogóle jeszcze stoi. Nie powinienem więc narzekać.

***

Tamtego ranka rzeczywiście rozpoczęło się coś, co spowodowało, że miałem wrażenie, jakby moja dusza chciała się wyrwać z ciała. Nigdy ci nie opowiadałem, jak do tego wszystkiego doszło, jak to się stało, że się pobraliśmy. A możesz mi wierzyć, że wiele się nauczyłem z tego doświadczenia. To bardzo wzbogaciło moje pojmowanie nadziei - wystarczyła mi sama wiedza, że taka przemiana jest możliwa. Muszę ponadto przyznać, że to znacznie osłodziło moje wyobrażenie śmierci, choć wiem, że może zabrzmi to nieco dziwacznie.

 Marilynne Robinson - Gilead

poniedziałek, 25 kwietnia 2022

Kim jest ewangelikalny chrześcijanin?

Heretycy, liberalizm i tradycje; pozytywne nastawienie czy krytyka; sprawy zasadnicze i drugoplanowe; zbawienie z łaski; różne wyznania wiary - to niektóre tematy wykładów dra Martyna Lloyda-Jonesa wygłoszone w 1971 roku, a jakże aktualne dzisiaj. Poniżej zamieszczam kilka fragmentów z książki wydanej w Polsce przez fundację Legatio.

Na początku XIX wieku istniał cały szereg ewangelikalnych ugrupowań i denominacji. Potem zaś zaczęły stopniowo pojawiać się zmiany - zmiany w sferze rozłożenia akcentów i nauczania. Uderzającą rzeczą było jednak ich powolne tempo oraz zdradliwość. Pojawiali się oczywiście ludzie bardzo skrajni, którzy dokonywali odważnych stwierdzeń. Prawie każdy mógł zauważyć, że nie mają racji. Nie wyrządzali jednak szkody. Nigdy im się to nie zdarza. Ewidentny, rażący i arogancki heretyk wywołuje wprawdzie reakcję, lecz nie stanowi dla nikogo zagrożenia.

Człowiek naprawdę niebezpieczny, to ten, kto wprowadza bardzo nieznaczne lub niezwykle subtelne zmiany. Proszę mi wybaczyć przytaczanie przykładu z historii kościoła w Wielkiej Brytanii. Choć historia ta jest mi najlepiej znana, można by wykazać to samo na podstawie historii kościoła w Ameryce lub w innym kraju. Żył w Szkocji pewien nauczyciel o nazwisku A. B. Davidson. Człowiek ten naprawdę wyrządził szkodę. Był profesorem Starego Testamentu i filologii hebrajskiej, a szkodę wyrządził w sposób następujący. Był człowiekiem bardzo pobożnym, uprzejmym j dobrotliwym, co sprawiło, że większość jego studentów wcale sobie nie uświadamiała, iż do swojego nauczania wprowadzał nowy element wynikający z akceptacji wyższej krytyki.

Pamiętam, jak kilka lat temu zauważyłem coś, co bardzo by mnie rozbawiło, gdyby nie było tragiczne. Gdy obchodzono stulecie urodzin owego A. B. Davidsona, w jednym tygodniu przeczytałem o nim dwa artykuły: jeden w niezwykle liberalnym tygodniku religijnym, a drugi w tygodniku ewangelikalnym. Obydwa go wychwalały. Czasopismo liberalne chwaliło go za to, że przodował we wdrażaniu nowego „naukowego spojrzenia” na Stary Testament oraz, że zaakceptował schemat Wellhausena itd. Autor artykułu z kręgów ewangelikalnych również go chwalił. Sławił go za pobożnego ducha i za to, że zawsze rozpoczynał teologiczne wykłady od modlitwy. Tego rodzaju ludzie wyrządzają zazwyczaj najwięcej szkód, gdyż z pozoru, gdy patrzymy jedynie na to co zewnętrzne, nie dostrzegamy w nich żadnych zmian. Prawdziwym niebezpieczeństwem były u niego niewielkie rzeczy, które nieustannie wprowadzał.

Zauważył to wszystko wielki Charles Haddon Spurgeon, lecz gdy zaczął demaskować to, co nazywał ruchem „degeneracji”, został w drapieżny sposób zaatakowany przez ludzi z kręgów ewangelikalnych. Powiadali oni: „Co się stało panu Spurgeonowi? Stał się nadmiernie krytyczny; robi z igły widły; przesadza!” Historia dowiodła, że wcale nie przesadzał. Dostrzegał subtelne zmiany. Inni natomiast mówili o ludziach, których wpływu Spurgeon się obawiał: „Oni nadal są ewangelikalni; może twierdzą to czy tamto, ale tak naprawdę są ewangelikalni”. Nie zwracali uwagi na pewne rzeczy, które owi panowie zaczęli wypowiadać i stąd nie dostrzegli bardzo subtelnego procesu wkradającego się do życia zborów.

(…)

Podam jeszcze inny przykład. Jest pewien człowiek, postrzegany jako wielki chrześcijanin i jeden z wielkich obrońców ewangelikalizmu we współczesnej Anglii, dziennikarz Malcolm Muggeridge. Chrześcijanie ewangelikalni wykorzystują go na swoich konferencjach i w kampaniach. We wrześniu zeszłego roku w Londynie miał prowadzić całomiesięczną ewangelizację pewien ewangelista, a jedną z kluczowych postaci całej kampanii miał zostać Malcolm Muggeridge. Dlaczego? Ponieważ jest on znakomitym krytykiem Kościoła anglikańskiego, żartuje sobie z biskupów itd. W radykalny sposób krytykuje teatralność i pretensjonalność wszystkiego, co zwie się establishmentem. Co więcej, jest on osobą, która bez wątpienia zmieniła swoje poglądy. Z człowieka światowego i cynika przekształcił się w tego, który mówi, że potrzeba nam ducha Chrystusa i twierdzi, iż sam jest chrześcijaninem. Po przeczytaniu jego ostatniej książki pt. „Chrystus odkryty na nowo”, nie zawahałbym się stwierdzić, że Malcolm Muggeridge w ogóle nie jest chrześcijaninem. Nie wierzy bowiem ani w dziewicze poczęcie, ani w cuda jako fakty, ani w ofiarę przebłagalną, ani w dosłowne fizyczne zmartwychwstanie, ani w osobę Ducha Świętego, ani w modlitwę, a mimo to jest wykorzystywany na ewangelikalnych konferencjach i spotkaniach. Dlaczego? Tylko dlatego, że zmienił swoje ogólne poglądy i w mglisty sposób mówi obecnie o Chrystusie. Człowiek ten stał się w rzeczywistości mistykiem, a swoje mistyczne poglądy narzuca chrześcijańskiej wierze. W obecnych czasach swobody, ewangelikalni chrześcijanie gotowi są posłużyć się każdym, kto atakuje liberalizm establishmentu i wypowiada się na temat Chrystusa, ale bez uważnego i szczegółowego zbadania w co naprawdę dana osoba wierzy. Istnieje wiele innych tego przykładów. Dochodzę do wniosku, że C. S. Lewis stał się niemal świętym patronem ewangelikalnych chrześcijan. On sam nigdy nim nie był, o czym wyraźnie się wypowiadał. Mógłbym podać wam na to wiele innych dowodów. Oto więc drugi czynnik, którego skutkiem jest bardzo swobodna i mglista idea - ekumeniczny duch, który w ostatecznym rozrachunku rezygnuje z własnej tożsamości, pozbawiając nas naszego ewangelikalnego charakteru.

(…)

Jedną z pierwszych oznak, że ktoś przestaje być ewangelikalny jest utrata u tej osoby zainteresowania negacją i ciągłe twierdzenie, iż trzeba być zawsze pozytywnym. Podam wam znamienny tego przykład u człowieka, którego nazwisko jest większości z was znane, a niektóre z jego książek na pewno czytaliście. Oto, co niedawno napisał: „To, czy ktoś jest ewangelikalny, zależy od jego stosunku do sześciu punktów”, które następnie wymienia. Jego definicja uwzględnia jedynie to, co dana osoba popiera, a nie czemu się sprzeciwia. Potem zaś kontynuuje: „To, czy jest za czymś lub przeciw czemuś, może wskazywać, że jest zdezorientowanym, niedbałym i niekonsekwentnym ewangelikalnym chrześcijaninem. Nie możemy jednak odbierać mu prawa do ewangelikalnego szyldu, gdyż uznaje wspomniane zasady za podstawę swoich chrześcijańskich przekonań”. Oto rodzaj sformułowania, przeciwko któremu zdecydowanie bym zaoponował. Uważam, że jest ono zupełnie niesłuszne. Argumentacja mówiąca, iż należy zawsze przyjmować pozytywną postawę i że nie wolno nam określać człowieka ani na podstawie tego czy jest przeciw, ani czy jest za, nie zauważa, jak zdradliwe jest niebezpieczeństwo. Jeśli taki argument pozostawimy bez odpowiedzi, drzwi stoją otworem, by powtórzyły się takie rzeczy, jak herezja z Galacji. Pamiętacie zapewne Galacjan i w jaki sposób apostoł musiał rozprawić się z ich błędną nauką. Był to problem judaizmu, wyłaniający się w kilku miejscach Nowego Testamentu. Na czym polegał? Stwierdzone jest, że ludzie, którzy zwiedli Galacjan, nie zaparli się ewangelii. Oni niczemu nie zaprzeczali, ale coś dodawali. Głosili obrzezanie, które według nich było sprawą zasadniczą. Owszem — mówili — trzeba wierzyć w ewangelię, bo wszystkie jej elementy są całkowicie słuszne. Prócz tego jednak wprowadzali coś dodatkowego. Jak widzimy jest rzeczą ważną, aby ewangelikalny chrześcijanin przyjmował postawę krytyczną i był gotów powiedzieć, że w pewne rzeczy nie wolno wierzyć i że pewnych rzeczy nie wolno czynić.

(…)

Ważna zasada, którą chciałbym ustalić, brzmi następująco: ewangelikalny chrześcijanin w swoim podejściu do rozumu i wiedzy naukowej jest w pełni świadomy grożącego mu niebezpieczeństwa, gdyż widzi je wyraźnie w Piśmie Świętym. Paweł „stał się głupi”; śmiali się z niego filozofowie, a jego nauczanie traktowali jak kompletną głupotę. Tak zawsze się działo z prawdziwymi chrześcijanami; tak dzieje się również i dzisiaj. Wcale nas nie dziwi, że tzw. wielcy filozofowie są sceptyczni i bezbożni. Powinniśmy się tego spodziewać i wcale się z tego powodu nie obawiać. Nie możemy przepraszać ich za swoją wiarę tylko dlatego, że są niewierzący. Powinniśmy raczej widzieć w tym dowód na poparcie nauki Pisma Świętego. Dobrze pamiętamy, że gdy kościół całkowicie się stoczył i przeżywał okresy największej martwoty, działo się to w chwilach, gdy stał się sługą filozofii.

(…)

Kolejną rzeczą dotycząca ewangelikalnego chrześcijanina jest to, że posługuje się tym terminem w formie przedrostka, a nie przyrostka. Sądzę, że sprawa ta będzie nabierać znaczenia wraz z upływem lat. Chodzi mi tutaj o to, że jego tożsamość ewangelikalna jest sprawą pierwszorzędną. Kwestia konkretnego wyznania do którego należy, jest drugorzędna. Inaczej mówiąc, istnieje ogromna różnica między ewangelikalnym baptystą i baptystą ewangelikalnym. Twierdzę, że człowiek, o którym mówię, jest w pierwszej kolejności ewangelikalny. Może być baptystą, prezbiterianinem czy episkopalianinem, lecz w pierwszej kolejności ewangelikalnym chrześcijaninem.

Zwróćmy uwagę, że wielu dobrych ludzi, gdy im zasugerujemy, iż coś jest nie tak z ich wyznaniem, wybucha, traci panowanie nad sobą i broni go do ostatniego tchu, choć w rzeczywistości wie o nim bardzo niewiele. Dlaczego: Gdyż wiąże ich tradycja. Myśl o porzuceniu własnej denominacji jest dla nich największym grzechem ze wszystkich.

(...)

Ewangelikalny kult zawsze cechuje się prostotą, w przeciwieństwie do innych form. Ewangelikalny chrześcijanin nie wierzy w szaty liturgiczne, wkładanie kapy, mitry i w zmianę szat podczas poszczególnych części nabożeństwa. Nie wierzy w ceremonie, liturgie i procesje; nie lubi formalizmu. Wierzy w wolność Ducha. Jest to cecha fundamentalna. Gdy człowiek traci Ducha i przestaje być ewangelikalny, będzie zawsze rozbudowywał swoje nabożeństwo, przyozdabiał swój wygląd, swój strój i swoje czynności. Formalizm jest cechą świata nieewangelikalnego. Wolność zaś charakteryzuje chrześcijaństwo ewangelikalne.

(…)

Na przykład, w Augsburgskim Wyznaniu Wiary oraz w różnych innych, pierwotnych wyznaniach protestanckich, autorzy w oczywisty i świadomy sposób wyjaśniali swoje pozytywne przekonania w świetle błędnych poglądów rzymskokatolicyzmu. Była to rzecz konieczna. Spójrzmy na wcześniejsze wyznania, takie jak Atanazjańskie Wyznanie Wiary i inne. Zostały one napisane i rozwinięte nie tylko dla sformułowania pozytywnych tez wiary, lecz by przeciwstawić się pewnym herezjom, które w owych czasach się pojawiły, takie jak herezja ariańska i inne. Sugeruję, abyśmy teraz uczynili to samo. Dlatego postawiłem tezę, że nie wolno nam niewolniczo się trzymać, podpisywać się i bronić wyznań wiary, które przejęliśmy. Musimy pójść dalej i wykazać aktualność ich stwierdzeń w naszych czasach i w naszym pokoleniu.

(…)

Musimy również w bardzo konkretny sposób zadeklarować usprawiedliwienie wyłącznie z wiary. Powinniśmy stwierdzić, że usprawiedliwienie nie jest rezultatem odrodzenia, ani że od niego nie zależy. Naukę tę głosi Kościół rzymskokatolicki mówiąc, iż zostaliśmy usprawiedliwieni dzięki odrodzeniu będącego rezultatem naszego chrztu. Błąd ten może się wkraść i wkrada się w dzisiejszych czasach w bardzo subtelnych formach. My jednak oświadczamy, że Bóg usprawiedliwia bezbożnego (Rz 4:5). Jest to akt o charakterze sądowniczym — prawna deklaracja Boga, w której nie odgrywamy żadnej roli. Jest to tradycyjne nauczanie ewangelikalne.

(…)

Element karności powinien stać się czynnikiem zasadniczym w życiu kościoła. Kościół, który nie wierzy w dyscyplinę, ani nie wprowadza jej w życie, nie jest prawdziwym kościołem.

(…)

Jeśli chodzi o sakramenty, powinniśmy sprzeciwić się wszelkiej myśli związanej z kapłaństwem. Nie wierzymy ani w kapłanów, ani w żadną kapłańską czynność. Nie uznajemy poglądu, że sakramenty działają same przez siebie - ex opere operato. My w to nie wierzymy. Sakrament jest niczym, jeśli nie ma wiary w osobie, która go przyjmuje. Akt sam w sobie nie ma żadnej mocy. Nie wierzymy więc w bezwarunkową skuteczność samych sakramentów.

(…)

Musimy zawsze pamiętać, że nasze zrozumienie nas nie zbawi. To bardzo ważny punkt. Niebezpieczeństwo zagrażające ewangelikalnym chrześcijanom polega na tym, że wpadamy w pułapkę myślenia, iż zostaliśmy zbawieni dzięki naszemu zrozumieniu. Tak jednak się nie dzieje. Dzięki niech będą Bogu, że zostaliśmy zbawieni wbrew nam samym i mimo naszej ignorancji oraz wszystkiego, co nas dotyczy. Czasami różnica między ewangelikalnymi ludźmi jest wyłącznie kwestią zrozumienia. Za chwilę podam wam tego przykład. Istnieje również różnica między wadliwym pojmowaniem prawdy a jej zupełnemu zaprzeczaniu. Chodzi mi o to, że pewnym prostym chrześcijanom nie obdarzonym zbyt dużą inteligencją, pewne sprawy jest bardzo trudno zrozumieć. Istnieją jednak zdolni, utalentowani i bardzo inteligentni ludzie, którzy świadomie odrzucają prawdy nie do przyjęcia dla tych pierwszych. Te dwa stanowiska zdecydowanie się od siebie różnią. Choć okazujemy cierpliwość, współczucie i pobłażliwość w stosunku do pierwszej grupy, musimy potępić i zdystansować się w stosunku do tej drugiej.

(…)

Podobnie nie wolno nam dzielić się w kwestii interpretacji proroctw - według poglądów pre-, post-, amilenijnych, itd. Nie da się udowodnić żadnego z wymienionych poglądów. Nie wolno więc nam traktować ich jako tematy zasadnicze. Masz swoje poglądy? Trzymaj się ich. Dyskutujmy o nich. Zastanawiajmy się nad nimi wspólnie w świetle Pisma Świętego. Gdy jednak zaczynają one nas dzielić, to twierdzę, że jesteśmy winni schizmy. Sprawy nieistotne wpisujemy na listę rzeczy zasadniczych. Ewangelikalni chrześcijanie czasami tak postępują. Przypominam sobie człowieka, który opowiadał mi, że ma „wątpliwości” co do dr Greshama Machena. Twierdził tak z następującej przyczyny: miał on wysoką pozycję w Światowym Stowarzyszeniu Fundamentalistów, w którym każdy musiał utrzymywać pogląd premilenijny. Ponieważ jednak dr Gresham Machen go nie wyznawał, tamten człowiek miał wątpliwości co do jego ewangelikalnych poglądów. Do tej samej kategorii zaliczyłbym kwestię chrztu w Duchu Świętym oraz charyzmatów i duchowych darów. Istnieją różne opinie na ten temat. Traktuję je jako bardzo ważne, jednak nie odważyłbym się umieszczać ich w kategorii spraw zasadniczych.

(…)

Oto niektóre powody, dla których powinniśmy rozróżniać między sprawami zasadniczymi a mniej istotnymi. Pozwólcie jeszcze, że wymienię kilka spraw, które umieszczam w kategorii rzeczy mniej istotnych. Jedna z nich, to wiara w wybranie i predestynację. Jestem kalwinistą, więc w nie wierzę. Nie przyszłoby mi jednak do głowy, by umieścić je na liście tematów zasadniczych. Wpisuję je więc między sprawy mniej istotne. Potępiłbym jednak pelagianizm stwierdzając, iż zaprzecza on prawdzie Pisma Świętego dotyczącej zbawienia. Jest on wykluczony. Pamiętam jednak o arminianizmie i jego rozmaitych formach; nie umieszczam więc tematu w kategorii spraw zasadniczych. Czynię tak, gdyż według mnie jest to kwestia zrozumienia. Nie zostaliśmy zbawieni dzięki precyzyjnemu pojmowaniu, w jaki sposób zbawienie do nas dociera. Musimy jednak mieć jasność, że jesteśmy zgubieni i potępieni, bezradni i bezsilni oraz że nic nas zbawić nie może, prócz łaski Bożej w Jezusie Chrystusie ukrzyżowanym, ukaranym za nasze grzechy, umarłym, zmartwychwstałym, wstępującym do nieba, zsyłającym nam Ducha i odrodzenie. Oto sprawy zasadnicze. Gdy zadacie mi pytanie: W jaki sposób do tego doszedłem, odpowiadam, że jest to kwestia zrozumienia mechanizmu zbawienia, a nie sposobu zbawienia. Chociaż mam zdecydowane i silne poglądy na ten temat, nie będę się izolował od człowieka, który nie może przyjąć nauki o wybraniu i predestynacji, gdyż jest arminianinem. Nie będę go odrzucał tak długo, jak długo mówi mi, że zostaliśmy wszyscy zbawieni przez łaskę. Jako kalwinista nie będę przez niego odrzucony, dopóki twierdzę - a czynić tak muszę - że Bóg wzywa wszędzie wszystkich ludzi do upamiętania. Dopóki obydwaj gotowi jesteśmy się zgodzić w tych sprawach, twierdzę, iż nie wolno nam burzyć naszej wspólnoty. Umieszczam więc wybranie w kategorii rzeczy mniej istotnych.

Martyn Lloyd-Jones - Kim jest ewangelikalny chrześcijanin?